Kime anlatsam  geçer  diyecek biliyorum. Elbet geçecek de, anlatmak istiyorum birilerine ama duymak istediklerim söyleyecekleri değil biliyorum.Bu yüzden konuşmak isteyip susmak zorunda kaldığım değil; hem konuşmak isteyip hem de susmak istediğim bi haldeyim.Nasıl bişey bu bilemezsin. Tanrı, adına aşk dediği bi oyun kurmuş ama bana "sen oturup camdan bakacaksın!" diyor gibi hissediyorum. Çocukken hasta olduğum günlerimi hatırlıyorum birden ve biliyorum iyileşsem de oynayamayacağım bu oyunu.Zoruma giden, aynı zamanlarda yaşadığımız şeyleri farklı zamanlarda bitiriyor olmamız. Herkes aynı zamanda mı yaşıyor sence? Senin için çoktan geçti ve senin için geçmiş olan zaman benim için hala gelecek, bekliyorum...Birilerinin ne söylediğini bi zaman duymadan sersem bi kafayla dolaşmak zorunda olmak mühim değil; şimdi benim için asıl zor olan, tutup kaybolmaya heves ettiğim bi yolu değil, yine doğrularımı önüme serip bildiğim yolu yürümek zorunda olmak. Oysa kaybolmak istemiştim ben. Sen tutup kendime getirdin beni. İyi mi yaptın peki çocuk?